توسعه و رفتار آتش

- Advertisement -

اولین قدم برای متوقف کردن آتش سوزی، شناسایی صحیح حادثه، فعال کردن سیستم اعلام حریق و پاسخ درست سیستم اضطراری اطفاء حریق می باشد. این اغلب عملکرد سیستم آتش نشانی و زنگ خطر است. بسته به ویژگی‌های خاص فضای محافظت شده چندین نوع سیستم و گزینه در دسترس است.

قبل از تلاش برای درک سیستم های آتش نشانی و اسپرینکلر (آبپاش های اتوماتیک)، داشتن دانش بنیادی در مورد توسعه و رفتار آتش سوزی مفید است. با استفاده از این اطلاعات، نقش و تعامل سیستم‌های ایمنی در فرآیند محافظت از این طریق می تواند بهتر تحقق یابد.

 اصولاً، آتش سوزی یک واکنش شیمیایی است که در آن یک ماده کربنی (سوخت)، با اکسیژن مخلوط می‌شود (معمولاً به عنوان یکی از اجزای هوا) و تا جایی گرم می‌شود که بخارهای قابل اشتعال تولید می‌شود. سپس این بخارات می‌توانند با چیزی که به اندازه کافی داغ است باعث ایجاد احتراق بخار و آتش سوزی شوند. به زبان ساده، چیزی که می‌تواند بسوزاند، چیزی را که گرم است، لمس می‌کند و آتش ایجاد می‌شود.

کتابخانه‌ها، بایگانی‌ها، موزه‌ها و ساختارهای تاریخی غالباً حاوی چندین سوخت هستند. اینها شامل کتاب‌ها، نسخه‌های خطی، سوابق، آثار باستانی، کابینت، مبلمان و مواد شیمیایی آزمایشگاهی هستند. باید دانست که هر کالای حاوی چوب، پلاستیک، کاغذ، پارچه یا مایعات قابل احتراق یک سوخت بالقوه است. همچنین محیط‌های مختلف شامل سیستم‌های روشنایی و انرژی الکتریکی، تجهیزات گرمایش و تهویه مطبوع، فعالیت های حفظ و نگهداری حرارت و لوازم اداری برقی می‌باشند. فعالیت‌های ساختمانی از جمله شعله، لحیم کاری و برش منابع مکرر اشتعال است.

هنگامی که منبع احتراق با سوخت برخورد می‌کند، می‌تواند آتش سوزی را آغاز کند. پس از این تماس، آتش سوزی تصادفی با رشد آهسته شروع می شود، روند ذوب شدن ممکن است از چند دقیقه تا چند ساعت ادامه داشته باشد.

مدت زمان این دوره “وابسته” به عوامل مختلفی از جمله نوع سوخت و مقدار اکسیژن موجود بستگی دارد. در این دوره تولید گرما افزایش می‌یابد و باعث ایجاد دود به میزان متوسط ​​ ​​می‌شود. بوی دود معمولاً اولین نشانه‌ای از وقوع آتش سوزی اولیه است. در این مرحله است که تشخیص اولیه (چه انسانی و چه اتوماتیک) و به دنبال آن پاسخ به موقع توسط متخصصان اضطراری آتش سوزی، می تواند قبل از بروز خسارات قابل توجه، آتش را کنترل کند.

با شروع آتش سوزی اولیه، معمولاً تولید گرمای کافی به منظور شروع شعله‌های باز و قابل مشاهده وجود دارد. هنگامی که شعله‌های آتش ظاهر می شوند، آتش از یک وضعیت نسبتاً جزئی به یک رویداد جدی با شعله سریع و رشد گرما تغییر می‌کند. دمای سقف می‌تواند در اولین دقیقه از ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد (۱۸۰۰ درجه فارنهایت) فراتر رود. این شعله‌ها می توانند محتویات قابل احتراق داخل اتاق را آتش بزنند و بلافاصله جان سرنشینان اتاق را به خطر بی‌اندازند.

در بیشتر آتش سوزی‌ها، آب نمایانگر خاموش کننده ایده آل است. آبپاش‌های آتش نشانی یا همان اسپرینکلرها که جزو وسایل آتش نشانی بسیار کاربردی می باشند، آب را به صورت مستقیم بر روی شعله ها و گرما پخش می کنند که باعث خنک شدن روند احتراق می‌شود. اسپرینکلرها در مرحله جلوگیری از رشد شعله اولیه آتش مؤثر هستند، اسپرینکلر اگر به درستی انتخاب شود به سرعت گرمای آتش را تشخیص می‌دهد و پس از چند دقیقه فعال شده و شعله‌ها را سرکوب و از پیشرفت آتش جلوگیری می‌کند.

اجزا و عملکرد اسپرینکلر

سیستم‌های اسپرینکلر در اصل مجموعه‌ای از لوله‌های آب هستند که توسط یک منبع قابل اعتماد آب را تأمین می‌کنند. در فواصل انتخابی در امتداد این لوله‌ها،شیرهای فعال شده با گرما، به عنوان سر اسپرینکلر شناخته می‌شوند. این اسپرینکلر است که وظیفه توزیع آب بر روی آتش را بر عهده دارد. بیشتر سیستم‌های آبپاش همچنین شامل زنگ هشدار به سرنشینان و نیروهای اضطراری هنگام فعال شدن آبشار (آتش سوزی) می‌شوند.

در مرحله آتش سوزی اولیه، خروجی حرارت نسبتاً کم است و قادر به ایجاد عملکرد آبپاش نیست. با این حال، با افزایش شدت آتش، عناصر سنجش آبپاش در معرض دمای بالا قرار می‌گیرند (به طور معمول بیش از ۵۷-۱۰۷ درجه سانتیگراد (۱۳۵-۲۲۵ درجه فارنهایت))، و تغییر شکل می‌دهند. با افزایش آتش سوزی، این عنصر پس از گذشت دوره تقریبی ۳۰ تا ۱۲۰ ثانیه مهر و موم های آبپاش را آزاد می‌کند و اجازه می‌دهد آب روی آتش تخلیه شود و عمل سرکوب را شروع کند. در بیشتر مواقع کمتر از ۲ آبپاش برای کنترل آتش مورد نیاز است. با این حال، برای آتش سوزی در حال رشد، مانند ریختن مایعات قابل اشتعال، تا ۱۲ آبپاش ممکن است لازم باشد.

اسپرینکلر

مهار آتش وابسته به خاموش کردن شعله های آتش قبل از شعله ور شدن آن است، در غیر این صورت، آسیب ناشی از آن ممکن است خیلی جدی باشد. در زمان شروع آتش، افراد حاضر در محل می توانند با کپسول آتش نشانی اولین خط دفاعی مؤثر باشند. در مواقعی که آتش شعله ور شده و کپسول آتش نشانی در دسترس نیست و هچنین مکان مورد نظر دارای سیستم اعلام و اطفاء حریق نمی‌باشد فورا با مراکز آتش نشانی تماس گرفته شود. برای به حداقل رساندن خطر آتش سوزی و تأثیر آن، موسسات باید برنامه‌های جامع و عینی حفاظت از آتش را تهیه و پیاده سازی کنند. برنامه باید شامل اقدامات پیشگیری از آتش سوزی، روش های تشخیص آتش سوزی و هشدار به پرسنل و وسیله‌ای برای خاموش کردن آتش سوزی باشند.

علاوه بر تلاش‌های عادی برای کنترل آتش، ممکن است برای شروع آلارم های ساختمان و آتش نشانی، خاموش کردن تجهیزات الکتریکی و مکانیکی، بستن درها و میراگرها و برخی از مراحل را به حالت تعلیق درآورید.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

12 − دوازده =